Tiago R. Simões, Michael W. Caldwell, Mateusz Tałanda, Massimo Bernardi, Alessandro Palci, Oksana Vernygora, Federico Bernardini, Lucia Mancini & Randall L. Nydam (2018)
The origin of squamates revealed by a Middle Triassic lizard from the Italian Alps.
Nature 557: 706–709 (2018)
doi: https://doi.org/10.1038/s41586-018-0093-3
Dzięki
Jest to jeden z wątków jeszcze z mojego doktoratu. Na publikację czeka jeszcze hatteria z Woźnik. Odnośnie kulis tej publikacji mogę oczywiście poopowiadać, ale nie wiem co was konkretnie interesuje. Parę rzeczy powiedziałem już tu: http://wyborcza.pl/7,75400,23472993,oto ... -wezy.html
Niestety nie mam możliwości przeczytania całego artykułu z Wyborczej.
Mam tylko takie pytania: Czy dla tych okazów został utworzony nowy rodzaj lub gatunek? Jak ma się do innych form z Krasiejowa i Lipia? Kiedy i w czym możemy się spodziewać artykułu?
No... dlaczego trafiłeś do tej instytucji, dlaczego ten okaz Ciebie interesował, skąd wiedziałeś, że inni też okaz widzieli i mieli podobne zdanie, i jak to się dalej potoczyło. Ja bym widział artykuł na głównej, w którym opisujesz historię badań - i oczywiście też artykuł o samych wynikach.
Na okładkę Nature nie codziennie się trafia.
W czasie swojego doktoratu pracowałem głównie nad jaszczurkami Slavoia darevskii z późnej kredy Mongolii. Znalazłem w nich tyle nowych danych, że mógłbym im poświęcić cały doktorat. Nie podobało się to jednak mojemu promotorowi, który chciał, bym objął swymi badaniami cały mezozoik. Na szczęście udało mi się uzyskać zgodę na zbadanie nowego okazu jurajskiego ardeozaura, a po nim miałem się zająć triasem. Triasowych lepidozauromorfów jest tyle, co kot napłakał, więc nie miałem dużego wyboru. Dostałem grant na badania i pojechałem do Włoch. Tam czekały mnie same niespodzianki. Po pierwsze megachirella miała inną budowę, niż to wynikało z dotychczasowych publikacji. Po drugie, zupełnie nie przypominała innego lepidozauromorfa, sofiniety z wczesnego triasu, którą opisano z Polski. Nie przypominała także triasowych hatterii, ale nawiązywała budową do jurajskiej marmoretty, którą opisywano jako prymitywnego lepidozauromorfa. Kilka podobieństw do jaszczurek też zwróciło moją uwagę. Po trzecie, kurator kolekcji powiedział, że jestem pierwszym zagranicznym badaczem, którego ona kojarzy, a który oglądał megachirellę! Po czwarte, dostałem wiadomość od Massimo Bernardiego z propozycją współpracy. On sam już od jakiegoś czasu podejrzewał, że megachirella może być jaszczurką. Planował zeskanować ją w tomografie komputerowym, ale potrzebował kogoś, kto zna się na anatomii jaszczurek. Chętnie przystałem na to. Potem dowiedzieliśmy się, że megachirellę oglądał po nas Tiago Simoes i że również planował jej rewizję. Mogliśmy konkurować ze sobą lub zdecydować się na współpracę. Wybraliśmy to drugie.
Problemem był brak macierzy filogenetycznej, która by miała dobrze opróbkowane jaszczurki, jak i ich najbliższych krewnych. Wiedziałem, że opublikowanie analizy chronofiletycznej będzie niezwykle trudne. Początkowo miałem więc rozbudować macierz Gauthiera i in. (2012). Tiago powiedział, że pracuje nad własną macierzą, która będzie odpowiednio opróbkowana. Miał ją opublikować osobno, ale nawet bez megachirelli wyszły mu ciekawe wyniki: gekony jako pierwsze odgałęzienie jaszczurek, marmoretta jako jaszczurka grupy pnia itp. Stwierdziliśmy, że największe szanse na publikację w Nature będziemy mieli, gdy włożymy wszystko do jednego artykułu. Dlatego został pierwszym autorem. W między czasie megachirella została zeskanowana. Wspólnie przedyskutowaliśmy nasze nowe obserwacje, które potwierdziły nasze przypuszczenia, że mamy do czynienia z przodkiem jaszczurek.
Michael Caldwell miał już spore doświadczenia z Nature. Twierdził, że najtrudniejszy etap, to będzie wstępna selekcja przez redaktora. Rzeczywiście tak było. Polityka Nature jest dziwna. Artykuł zainteresował redaktora, który skierował manuskrypt do trzech recenzentów. Ponieważ Nature stara się rzadko wykorzystywać tego samego recenzenta wiele razy, nasz artykuł trafił tylko do jednego specjalisty od jaszczurek! Pozostali słabo się orientowali w temacie, do czego się uczciwie przyznawali. Tylko jeden miał jakieś zastrzeżenia do artykułu, ale jego krytykę przekonująco odparliśmy. Artykuł został zaakceptowany, a w zeszłym miesiącu dowiedzieliśmy się, że trafi na okładkę.
Utahraptor pisze:Tiago powiedział, że pracuje nad własną macierzą, która będzie odpowiednio opróbkowana. Miał ją opublikować osobno, ale nawet bez megachirelli wyszły mu ciekawe wyniki: gekony jako pierwsze odgałęzienie jaszczurek, marmoretta jako jaszczurka grupy pnia itp.
Z całym szacunkiem do megachirelli, dla mnie to jest w tym wszystkim najciekawsze. Wyniki całej kladystycznej filogenezy morfologicznej oparte były na zbyt małym opróbkowaniu grup zewnętrznych? Czyżby faktycznie brak ichtiozaurów, rynchozaurów i tego typu wynalazków miał tak duży wpływ? Będę musiał o wiele dokładniej wgryźć się w wyniki Waszej analizy (na razie, niestety, czasu na to brak... ). Ciekawa jest też pozycja Kuehneosauridae - fakt, że wylądowały wewnątrz (!) Tanystropheidae można zapewne tłumaczyć tym, że macierz i opróbkowanie taksonomiczne nie skupiały się na bazalnych archozauromorfach, ale nie da się nie zauważyć, że to już kolejna niedawna analiza, która wspiera przynależność tego kladu do archozauromorfów (znowu efekt szerszej niż zwykle próby?).
A tymczasem z karnickich lub noryckich osadów z Woźnik opisano nowego, bazalnego eucynodonta - należący do Dromatheriidae gatunek Polonodon woznikiensis (Mateuszu, przestań tyle publikować! - wpędzasz mnie w coraz głębsze kompleksy ;)).
Sulej T., Niedźwiedzki G., Tałanda M., Dróżdż D., Hara E. 2018. A new early Late Triassic non-mammaliaform eucynodont from Poland. Historical Biology. https://doi.org/10.1080/08912963.2018.1471477
Imponujące. To chyba pierwszy przypadek wylądowania na okładce szeroko znanego czasopisma z polskim akcentem paleontologicznym od czasu Grzegorza Niedźwiedzkiego i Piotra Szreka (styczeń 2010 - dobrze pamiętam?), kiedy ich art ukazał się w National Geographic.
Dino pisze:Dawid Surmik, Tomasz Szczygielski, Katarzyna Janiszewska & Bruce M. Rothschild (2017)
Tuberculosis-like respiratory infection in 245-million-year-old marine reptile suggested by bone pathologies.
Royal Society Open Science 5: 180225
Gratulacje dla autorów
Ag.Ent pisze:Z całym szacunkiem do megachirelli, dla mnie to jest w tym wszystkim najciekawsze. Wyniki całej kladystycznej filogenezy morfologicznej oparte były na zbyt małym opróbkowaniu grup zewnętrznych? Czyżby faktycznie brak ichtiozaurów, rynchozaurów i tego typu wynalazków miał tak duży wpływ? Będę musiał o wiele dokładniej wgryźć się w wyniki Waszej analizy (na razie, niestety, czasu na to brak... ). Ciekawa jest też pozycja Kuehneosauridae - fakt, że wylądowały wewnątrz (!) Tanystropheidae można zapewne tłumaczyć tym, że macierz i opróbkowanie taksonomiczne nie skupiały się na bazalnych archozauromorfach, ale nie da się nie zauważyć, że to już kolejna niedawna analiza, która wspiera przynależność tego kladu do archozauromorfów (znowu efekt szerszej niż zwykle próby?).
Ach ci zoolodzy i ich podejście do skamieniałości . Nie chodziło o dobór grupy zewnętrznej, choć rzeczywiście pytanie co powinno być grupą zewnętrzną lepidozauromorfów? Oczywiście archozauromorfy, ale które? I czym są archozauromorfy, skoro większość analiz diapsydów miała słabo opróbkowane lepidozauromorfy? Ambicją Tiago było stworzenie macierzy, która będzie miała dobrze opróbkowane obie główne grupy diapsydów. Stąd tyle różnych grup archozauromorfów. Oczywiście macierz jest daleka od bycia uznaną za "gotową" w tym względzie. Trzeba wykorzystać permskie diapsydy, których trochę jest już opisanych, ale nie znalazły się w analizie. Brakuje wciąż wielu jaszczurek w macierzy. Poza tym Tiago wykorzystał "tylko" te cechy, gdzie nie miał wątpliwości odnośnie homologii. W przypadku wielu grup mogą nie być wystarczające. Na różnych etapach ewolucji różne rzeczy się zmieniały.
Moim zdaniem o pozycji gekonów i iguan zadecydowało coś innego. Po pierwsze mamy tu dużo kluczowych skamieniałości lepidozauromorfów, których próżno szukać zebranych razem w innych pracach np. megachirella, marmoretta, huehuecuetzpalli, paliguana, palaegama, sofinieta, gefyrozaur, difydontozaur, pamelina itd. Po drugie grupą zewnętrzną nie był dzisiejszy sfenodon, który z początkami jaszczurek i hatterii niewiele ma wspólnego, a uparcie jest przez innych tak wykorzystywany. Po trzecie, Tiago zadbał o logiczne konstruowanie cech (patrz Simoes et al., 2017).
W przypadku Kuehneosauridae nie mam zdania, ale ponieważ dotychczas ignorowaliśmy lepidozauromorfy w badaniach diapsydów, to jak możemy wiedzieć co wchodziło w skład archozauromorfów?
Doprecyzuję tylko, że nie chodziło o to, co konkretnie było ustawione jako outgroup w programie (w tym wypadku Protorothyris), tylko o fakt, że ze względu na o wiele lepsze opróbkowanie taksonów spoza Lepidosauromorpha umożliwiło im ustawienie się w pozycji faktycznej bezpośredniej grupy zewnętrznej do tego kladu, co oczywiście wpłynęło na polaryzację cech. To samo dotyczy opróbkowania bazalnych lepidozaurów, na co sam zwróciłeś uwagę. Ciekaw jestem, czy usunięcie "nadmiarowych" ;) taksonów z Waszej macierzy zmieniłoby wynik analizy na bardziej "tradycyjny" (Iguania first) albo czy ich dodanie do macierzy np. Gauthiera i in. sprawiłoby, że wynik byłby bardziej podobny do Waszego.
Mogę sprawdzić wynik MP jeśli Ci zależy, bo Bayesiańska analiza zajmuje dużo czasu i wymaga sporej mocy obliczeniowej. Jednak jestem daleki od uznania, że sprawa diapsydów jest rozstrzygnięta. Uważam, że wciąż nie możemy być pewni, co wchodziło w skład lepidozauromorfów, co archozauromorfów, a co jest wcześniejszymi rozgałęzieniami. Odpowiedzi trzeba szukać w permskim zapisie kopalnym.
W przypadku macierzy Gauthiera problemem nie jest tylko dobór taksonów, ale też błędy przy konstrukcji cech i kodowaniu różnych okazów. Ale to był nasz pierwotny plan, by dodać do tej macierzy brakujące taksony.
Utahraptor pisze:Jednak jestem daleki od uznania, że sprawa diapsydów jest rozstrzygnięta. Uważam, że wciąż nie możemy być pewni, co wchodziło w skład lepidozauromorfów, co archozauromorfów, a co jest wcześniejszymi rozgałęzieniami. Odpowiedzi trzeba szukać w permskim zapisie kopalnym.
Pełna zgoda ;)
Co do analiz, to nie musisz się tym przejmować - sam pewnie pobawię się trochę Waszą macierzą, kiedy znajdę na to wreszcie trochę czasu ;)
Tu mamy przykład analizy archozauromorfów, gdzie lepidozauromorfy zostały potraktowane po macoszemu, więc czy rzeczywiście autorzy analizowali archozauromorfy? Poza tym, niestety, zwierzaki z Manda zrobiły im psikusa.
Mamy w końcu narzędzie, by badać wiek poszczególnych osobników węży, nie tnąc ich na histologię:
Petermann, H., & Gauthier, J. A. (2018). Fingerprinting snakes: paleontological and paleoecological implications of zygantral growth rings in Serpentes. PeerJ, 6, e4819. https://peerj.com/articles/4819/
Utahraptor pisze:Mamy w końcu narzędzie, by badać wiek poszczególnych osobników węży, nie tnąc ich na histologię:
Petermann, H., & Gauthier, J. A. (2018). Fingerprinting snakes: paleontological and paleoecological implications of zygantral growth rings in Serpentes. PeerJ, 6, e4819. https://peerj.com/articles/4819/
Już wcześniej sugerowano, że osiągniecie takiego efektu jest możliwe też poprzez analizę pierścieni przyrostowych na kościach nadkątowych i zewnętrznoskrzydłowych (ale z tego co mi wiadomo, w praktyce nie zawsze są one na tyle dobrze widoczne, by umożliwiało to rzetelną analizę...). Poza tym, tak czy siak, w obu tych metodach wymagane są zdechłe węże, a skoro i tak już są zdechłe, to zwykle można je pociąć ;) EDIT No chyba że chodzi o kopalne, to wtedy z cięciem faktycznie może być problem...
Fornasiero S., Bonnet X., Dendi F., Zuffi M.A.L. 2016. Growth, longevity and age at maturity in the European whip snakes, Hierophis viridiflavus and H. carbonarius. Acta Herpetologica 11: 135-149. https://doi.org/10.13128/Acta_Herpetol-18695
EDIT Electrorana limoae - kolejny opisany kręgowiec z birmańskiego bursztynu (~99 mln lat), tym razem - jak można się domyślić po nazwie - płaz bezogonowy, być może bliski współczesnym ropuszkowatym. Dowodzi on, że płazy bezogonowe zasiedlały tropikalne lasy już w środkowej kredzie. Czekamy na kolejne okazy (których jeszcze trochę przed nami ;))
Xing L., Stanley E.L., Bai M., Blackburn D.C. 2018. The earliest direct evidence of frogs in wet tropical forests from Cretaceous Burmese amber. Scientific Reports 8: 8770. https://doi.org/10.1038/s41598-018-26848-w
Jak już jesteśmy przy temacie jaj, to niedawno ukazała się praca o mineralnej skorupce jaj gekonów. Wydaje się, że nie jest homologiczna skorupkom archozaurów, zatem różne grupy gadów wytworzyły mineralne skorupki niezależnie od siebie:
Choi, S., Han, S., Kim, N. H., & Lee, Y. N. (2018). A comparative study of eggshells of Gekkota with morphological, chemical compositional and crystallographic approaches and its evolutionary implications. PloS one, 13(6), e0199496. http://journals.plos.org/plosone/articl ... ne.0199496
I coś z naszego podwórka. Pionierska praca naukowców głównie z Uniwersytetu Opolskiego prezentuje morfologię szwów w żuchwie metopozaura z Krasiejowa wraz z ich wstępną interpretacją:
Gruntmejer, K., Konietzko-Meier, D., Bodzioch, A., Fortuny, J. (2018). Morphology and preliminary biomechanical interpretation of mandibular sutures in Metoposaurus krasiejowensis (Temnospondyli, Stereospondyli) from the Upper Triassic of Poland. J Iber Geol, w druku. https://link.springer.com/article/10.10 ... 018-0072-4
Ukazał się nowy artykuł o skamieniałościach z naszego triasu. Profesor Borsuk-Białynicka opisuje w nim trzy morfotypy V kości śródstopia, z których dwa przypisuje euparkeriidowi Osmolskina czatkowicensis i lepidozauromorfowi Sophineta cracoviensis, a trzeci - nieokreślonemu przedstawicielowi kladu Sauria (czyli albo lepidozauromorfowi, albo archozauromorfowi). Dyskutowana jest też ewolucja morfologii tej kości u gadów.
Borsuk-Białynicka M. 2018. Diversity of diapsid fifth metatarsals from the Lower Triassic karst deposits of Czatkowice, southern Poland—functional and phylogenetic implications. Acta Palaeontologica Polonica 63. https://doi.org/10.4202/app.00444.2017
EDIT
Trzy posty wyżej mamy płaza z bursztynu, a teraz ukazał się artykuł opisujący maleńkiego węża (najprawdopodobniej mniej więcej w momencie wyklucia/narodzin) z tego samego, birmańskiego bursztynu (mającego ok. 99 mln lat). Dobrze zachowały się kości i fragmenty skóry, które prawdopodobnie należą do innego, większego osobnika (nie wiadomo, czy tego samego gatunku). Szkielet jest holotypem nowo opisanego gatunku Xiaophis myanmarensis. Autorzy wskazują na pewne podobieństwa w budowie szkieletu do nowo narodzonych osobników Cylindrophis ruffus i zaawansowanych zarodków zaskrońców.
Xing L., Caldwell M.W., Chen R., Nydam R.L., Palci A., Simões T., McKellar R.C., Lee M.S.Y., Liu Y., Shi H., Wang K., Bai M. 2018. A mid-Cretaceous embryonic-to-neonate snake in amber from Myanmar. Science Advances 4: eaat5042. https://doi.org/10.1126/sciadv.aat5042
Bardzo ciekawe prace! Pani Profesor Magdalena Borsuk-Białynicka jest już od wielu lat na emeryturze. Na szczęście zdrowie jej dopisuje i udało jej się sfinalizować projekt. Bardzo się cieszę.
Wąż jest niezłą sensacją. Strach było chodzić po takim lesie, gdzie żywica łapała w swe objęcia wszystko co popadnie. Zgadzam się z wnioskami biogeograficznymi. We wczesnej kredzie zespół wysp musiał tworzyć drogę dyspersji dla wielu grup z Gondwany na Laurazję. Słabo niestety znam tamtejszą skomplikowaną historię paleogeograficzną i niestety artykuł mi w tym nie pomógł. Wg autorów płyta ta należała do Laurazji, ale powołują się na mapkę (Fig. S7), na której płytę tę oddziela od Laurazji ocean i znacznie bliżej jej do Gondwany. To w końcu jak było?